özlüyorum be sevgili. özlüyorum seni. sesini, gülüsünü, hareketlerini, sana sarilmayi. sana bakmayi bile özler oldum bu aralar. biliyorum seni görmek icin bidaki yazi beklemek zorundayim ama ben sabirsizim iste. bilirsin beni… geriye kalan pek fazla bisey yok. sadece anilar var.. anilarim var seninle, gözümün önünden gitmeyen. her aklima geldiginde kalbime bi hüzün saplayan. iste o zaman seni özlemek cok zor oluyor.. keske diyorum. keske biraz daha kalsaydin yaninda diyorum..keske daha fazla yüzüne baksaydin.. keske kahkahalarini daha iyi dinleseydin. gülerken yüzüne baksaydin gözlerindeki sevinci görseydin diyorum. gözleri derken.. o gözler.. her defasinda icinde hapsoldugum gözler. baktigimda icinde kayboldugum gözler. bana baktiginda nefesimi kesen gözler. ya sesine ne demeli ? ilk telefonda asik olmustum o sese. demistim ” bu ses telefonda bile o kadar güzelse kim bilir gercegi nasil olur?”.. gercegi bi baska! daha etkileyici. daha cok bagimlilik yapan…daha cok asik eden…

(Quelle: rapunzel-61, via rapunzel-61)